دلم مي خواست به جزئي از آن افسانه بدل شـوم ، همان افسانه اي كه گمنامي اش دليل اصليِ آوازه اش بود....

درست ده سالِ پيش بود ، هر سه ي ما آنجا بوديم و نازنين كه مثلِ كودكي در دستهايم گريه مي كرد – هنوز باورم نمي شود كه چگونه جانِ شيدايي اش زيرِ خاك تاب آورده است- و جايي كه مقرنس ها و اساطير بهم آميخته بود و مردي كه همزادِ من و غزاله بود...

در سي و دو سالگي به تصويري از بيست سالگي ات نگاه مي كني و حس مي كني كه ديگر نمي شناسي اش، چه خطوطِ ناشناسي بر آن چهره است! غريبه اي ست كه از تو دور است يا آدمي ست كه در تو مرده است.

كه چرا آيين كابالاي مقدس ، عرفان پشمينه پوشي نيست و عرفانِ پادشاهي ِ جهان است . آنچه كه بر تمام چاهار چوب هاي ذهني ام سيطره بخشيده است و آنجا كه ملكوت جهان است.

بخشي از خاطرات آدمي هميشه به وهم آميخته است. شبيه اين خانه اي كه به عشقه ها پيچيده است و سال ها ست كه محصورمان كرده است . هيچوقت باورم نمي شد سالها زنداني اين خانه شَوَم و عشقي كه قريب به يك دهه از آن گذشته است مرا محصور ديوارهاي جادويي اش كند. هميشه از كودكي به عمارتي دل بسته بودم كه از درون قفل مي شد و از بيرون ناپيدا. به شاهزاده اي دلبسته بودم كه نقابي بر چهره داشت و كسي نمي ديدش ..