چشم هام به نوركم عادت كرده اند
به آن ها دكمه دوختم
در تاريكي لمس ام كن!

بي بي خشت!
شال سياهت كه براي من مانده است
اين چرخشي ست كه باد و ثانيه ها را به من سپرده است
با نيمه اي كه چتر من است.

خيابان تصوير من نيست
تصوير تند عقربه هاي كور است.

امروز صبح همه چيز بي سابقه بود
سگي كه از حاشيه مي ترسيد
روي پلك ها رخنه كرده بود.

هر چه شماره كني بي فايده است؛ اين صندليِ كهنه بويِ درياهايِ قديمي گرفته است از هر طرف؛ از بس،
شناور است از اعماق تا سطح ....

شبيه ميوه اي ست كه نمي شناسيمش
حروفي كه من خوانده ام به كلمه اي ديگر شبيه نيست،
اين سيبي كه من نوشته ام از سيب بودنش انصراف داده است؛
اين مرده سيب نيست من مطمئنم يا خيار است يا گلابي!

باقي نمانده حرف اشاره اي به اين و آن
خواب مي بينم شماره هاي اشياء چسبيده را خواب مي بينم

من اين آخرين دست را به كسي مي دهم كه دستِ مرا از پُشت بسته است

شماره هاي اولي شبيه خوابهاي دومي ست
من از صورتي پنهان مي كنم كه شكلِ صورت نيست
مسلما قرمز نيست اين زرد
يا زرد نيست اين قرمز
شبيه شبيهي ست كه از تو اشتباهي كش رفته است.

بگو بيخود اين همه راه نرود
رگ هايم كفافِ خوشبختي ندارند
از سقفِ كور چكه كرد
جويده بودي ش تو
و خواهرت تا خانه بدرقه ام مي كرد.

قيچي عبارتي ست
وقتي كه بر نيمكتي ثابت آينده ات را رقم مي زنند
و فردا
در سياهچالِ خانه ي ما
مثلثي زخمي را
به بهشت زهرا مي بَرند .

پسربچه اي كه خداحافظي نمي تواند
دامنِ مادر مشبك است.

در غيابِ من آسمان خاكستري ست
و ابرها مجروح.
بالشي دوخته است مادرم
برايِ خواب شماها.

چاره نيست!
به پسوندهاي بعدي نيازمندم
وقتي ورق پاره اي كهنه امضاء مي شود ، به سردرد دچار مي شوم
عجيب نيست؟

از اين ببعد تا روزي كه بميرم ؛
دنبالِ جا پايِ آن جنايتِ كهنسال تويِ اين كوچه مي گردم
بارانيِ سورمه اي ام را مي خواهم...

آسمان روزي را امضاء كرد
و خونِ آنروز به زمين ريخته شد
مردم هجوم بردند به اين خون
از پنجره بيرونش كرده بودند
و مطرود بود.

امروز جيره ي ساعتم تمام مي شود
فردا بر عقربه اي رو به انتحار دقيقه اي از من را قسمت مي كنيد...

گوجه سبزي نارس
برايِ چاشنيِ اين جهان لازم بود به دنيا بيايم.

قطعه اي از من گم شده است
لابيرنت هاي يك كمد
مثلثي كه گم شده بود
آب شده
تويِ زمين رفته است.

زني كه زليخا را پايِ ديواري كاشت
شناسنامه ي جعلي نمي خواست
كجايِ كار بودي تو
كه ماه نيمه گي اش را به عشق سپرده
حامله بود.

چند شب مهمانِ خدا باشم ؟
من بر اين در نوشتم
آنها بر درِ ديگري مي نويسند
مهرو موم مي كنند
و خانه ي خدا تعطيل است.

دنيا را شسته ام اما چروك شده است
كفن كرده ام ات اما در كفن هم نفس مي كشي
آنچه رويِ سيني گذاشته اي برايم زياد است
اين منم كه به گل نشسته ام
زيرِ آن جسمِ موعود
زني گريه مي كند.

نابينا بوديد
دست تان را گرفتم و به دنج ترين گوشه ي شهر بردم...

دايره هايِ متواري چاره ي من
خسته ام از صليبي كه بر پيراهنم دوخته ايد
گوش هايم را بريده اند
و ناقوس هاي اين دير ...
هنوز صدايِ سايشِ سوهان بر ناخن هايش مي آيد.

بگو قمار بازِ ماهري هستم؟

در مريخ هم كه بگردي برگي از من پيدا نمي كني
باز هم چيزي كم است
به حاشيه رسيده ام
عقربه به صفر نزديك شده
اگر قطب نما را به من بدهي
باز درخت هاي دو طرف ِ خيابان مساوي اند.

بیرنگ است!

توده اي ابر ، از جانبِ البرز
خبر از بادهاي موسمي مي دهند
چيزي ناگهاني رخ داده و دليلِ آن هم معلوم نيست
اين باران از سرديِ هوا نيست
از متراكم شدن توده اي ابر
و نشانه رفتنِ آن به سمت تو .

بيخود نيست كه قايمش كرده ام
فاصله ام هزار سالِ نوري ست
همين كه خواب نيستي وُ مي بيني من كورم
كافي ست.

نهنگي ست كه خوابش كرده ام
تار وُ پودش را به اقيانوس ريخته ام
و از مرزهاي لوط گذشته ام !

تنها دو انحنايِ مماس به جا مانده است
برايِ خداحافظي دير شده است
تنها دو انحنايِ مماس به جا مانده است
كاردهايِ تيزِ من رويِ بشقابِ تو جامانده است
و گونه ي راستت كه عاشقش بودم .

امشب از هميشه لبخندش آشنا تر است
قسمتي از لب هايش را ترميم مي كنند
بخيه اي برايِ گونه ها كافي ست.

برگشتم وُِ در زيرِ اين آفتاب بوديم ، او كه بر آسمانها نشسته است مي خندد، جهان به قدم هايِ من طي شد ، بر صندليِ خداوند نشسته ام و رگ هايِ اين زمين را به قرض گرفته ام ! بر تخته سنگِ لبِ رودِ نيل سالهاست كه نشسته ام . ساعت هاست كه سَرِ كارم گذاشته اند ؛ من با پسرِ نوح قراري داشتم سرِ قرار نيامد ؛ با اين مردمانِ كور چه كنم؟

اين زمين مي داند برايِ چه مي گريم
درست بر فرقِ سرم لانه كرده بود
جوجه هايش
چشم هايم را دريده اند .

شامِ آخر
به پهلو كه مي خوابيدم
بندِ نافم به مويرگِ تو وصل بود.
مّردي مُرده در قبر
من خطوطِ كف دستِ ترا از بَرَم.

در جنيني كه مدام وا مي رود
شكل عوض كرده ام ؛ افتاده ام رويِ تشتي داغ
به انگشتم چسبيده است اين خوابِ كور كه تعبيرِ معتبرِ جهان است
به شماره هايِ سقطِ جنين اش سال هاي كبيسه ورق مي خورند
جغرافياي جهان الكن تر از انحنايِ لب هاست
اين جا دنياست
شناسنامه اي لال .

گروِ اين سنگم !

تمام نمي شوي ، ديگر تمام نمي شوي
همه ي آينه ها يكجور نشانم مي دهند
رويِ من دري را بسته اند
و شاقولي در آب مي افتد!
دست تنها وُ پا برهنه
روز مسطح است .

اين جا جدول ضربي ست كه درست هجاهايِ ترا در مي آورد
و سرِ ساعت به من وفادار است
من كه يك حافظه ي منجمدم
كجايِ اين جهان خواب هايِ من است كه ذره ذره مي ميرد؟

مثلِ ماهي له له بزنم ،
در انتظارِ يك بوسه ي تو جان بدهم ،
بگو قمار بازِ ماهري هستم؟

وقتي جهان ذره ذره از دست هاي تو مي بُريد
من خانه ي مادرم را گم كرده بودم
و خانه ي تو ... دورتر از اين بود.

ياخته هاي كور را به كناري گذاشته ام
تا در اجسامِ كِدِر نفوذ كنند.

خواهش مي كنم نامِ اين شهر را شما پيدا كنيد:
علامتي ست كه از ابتدايِ يك خيابان شروع شده است
آخرين علامتِ اين خيابان كوهي ست كه از نيمرخِ من ساخته اند
شهري ست به نامِ ايگرگ
با ارتفاعِ هزارمتر از دريا
جغرافيايِ اينجا رويِ كفِ دستِ من است
حالا كه با نيرويِ سومِ شما عجين شده ام
اين جا نيرويِ جاذبه كمتر است.

همين خانه ي روسياهي ام ، كه رنگ به رنگ ، متصلم به بي رنگي
قرار نيست خانه ام رويِ هوا باشد
از شكل هاي خودم مي كشم

تنها چشم راستِ شما آستيگمات است
اين جا خطوطي ست كه كمرنگ شده است
تنها چشمِ راستِ شما آستيگمات است
و پلك هايِ من يك پرانتزِ باز است؛
امشب اما انحنايِ آن لب ها پرانتز را بسته است.

ساعتِ خدا، خواب مانده است!
شماره ي نا خدا معلوم نيست ، چرا؟
حتي كسي كه غايب است از غيب خبر ندارد
حتا مويرگِ قلبِ تو ، هرگز!

اين خرگوش كه از سمتِ راست مي آيد
با برف هايِ سفيد خوابيده است
اين خرگوش كه به رگ هام آغشته است
خونِ برف ها را جويده است...

چيزي به اشتباه مي ميرد
و آفتاب كه نم برداشته است ، خيس و مات است
اگر به اين خطوط ادامه دهم؛
آن شيء منجمد كه اسيرِ دست توست به اشتباه مي لغزد
و گرنه چندي ست كه روز به پايان رسيده است.

به تنگي آويخته مي مانم
آب از سرم جاري نمي شود
طبيعي ست كم كم كرخت شوم...

رو به فرودگاه
حالا برآيندِ دست هايم سرزميني ست تنگ
به اندازه ي يك كفِ دست
رو به آفتابِ ليز
كه خورشيدش قهر كرده است
از دشتِ لوت ادامه داشت ، خوابي دراز كه انگشتم را جابه جا مي كرد
ميانِ دندانهايم سفت مي شد ، وزشي گنگ
گردبادي
از دشتِ شن
تا كوچه ي پشتي خانه ي من !

این کبوترهای درد
چیزی از من را برده‌اند
شکسته‌اند میان دو تکه از دهانم
شقه
شقه

تهران در بغلم
رو به احتضار
به ماده گاوی پیر می ماند که زوزه می کشد آرام و رام
تن اش را به موهایم می مالد
فردا لاشه ای ست که سپور خیابان جمع اش می کند
به لگد های ماده سگی پناه می برم
و جسدم را به خدا مي سپارم.

بی نقطه به دلسوزی تو احتیاج دارم
با نقطه تمام می‌شوم
و دلم می‌گیرد از تمام شدنم!

آه، دم و بازدمِ شما،
ترك هايي كه زيرِ خاك رگ كرده است،
عينِ بشقابِ چيني شكسته است...
آه، دم و بازدمِ من.
خطي ست مستقيم
خطي كه سر يا ته اش معلوم نيست
ساتوري از شيارهايِ هوا كه حبس اش كرده بودم
رگي برآمده از دهليزِ راستِ من
آخرين برگ را هم بازي كرده ام!

درست وقتي كه به ميانگين اين جهان رسيديم
طناب هاي بسته ام را باز كردند
و رهايم كردند كه برو درست همانجاست كه مي خواستي ...

فرض كن بر اينكه اجتناب ناپذيرم
حتي رگ دستم باطلت مي كند از كاغذهاي نوشته ام
موهاي مرده ام تمام مي شود !

زاویه ی باد مناسب نبود
یا حرکت عقربه ها پیش بینی نشده بود
شیری ولرم که سر می رفت از کناره هایش
و من که از ثانیه ای پیش شکسته بودم
با توده ای موسمی که از شمال به شرق می رفت
با باریکه هایی عمود
وقتیکه از بندهای من پس می کشید
آن دقیقه به نوارهای باریکی از انگشت هایم دوخته شده بود.

وقتي كه مي لرزم و مي دانم منطقه ي حاره اي ست زخم هايم
به رگ هاي نوزادي لال پيوسته ام
بدخواب شده ام
بخشي از حافظه ام را دزديده اند
رگم را در هزاره ي قبلي زده اند
دست تنها و برهنه
روي من دري را بسته اند
وكسي نمي داند!

بگو قطع اش می کنند یانه؟
با من سرِِجنگ دارد
.... صفحه ی مدور این ساعت.

گزارش این زمین لرزه هنوز به منطقه ی ما نرسیده است
اینجا زمین بن بست است
به شکلی تصادفی
چند درجه از عرض جغرافیایی مورد نظر عقب افتاده ایم
اما به طور قطع
روزی از خبر گزاریهای جهان اعلام خواهد شد:
که اینجا چرخه ی حیات سالم بوده است.

تنها به اجزاء بی دلیل موجود زنده ای شبیه ام که می خواستی
تو برای ام از کیف دستی ضروری تر بودی
برگی از تقویم روزانه ام
اکسیژن هوا
ویک لیوان آب.

اگر گوشه ای از آن دایره ی زنگی را به من قرض بدهی
چیزی برای مردن کم ندارم

اسب هایی ست که بی وقفه در خونم می خوانند
آن اسب ها که یاران خونی منند
این شکل ها به شعاع آن منحنی بسته اند
درخت ساکنی ست
که بر اشکوبه ها ریشه کرده است.