خواهش مي كنم نامِ اين شهر را شما پيدا كنيد:

علامتي ست كه از ابتدايِ يك خيابان  شروع شده است

آخرين  علامتِ اين خيابان كوهي ست كه از نيمرخِ من ساخته اند

شهري ست به نامِ ايگرگ

با ارتفاعِ هزارمتر از سطحِ دريا

جغرافيايِ اينجا رويِ كفِ دستِ من است

حالا كه با نيرويِ سومِ شما عجين شده ام

اين جا نيرويِ جاذبه كمتر است.

 

آخرين علامتِ اين خيابان اما،

كوهي ست كه از نيمرخِ من ساخته اند

همين جاست كه به نيمرخِ جهان بدل شده ام...

 

اين جا همان عرضِ جغرافياييِ موعود است؟

 

مساحتِ اين جاست، آن چه رويِِ خطِ قلب ام نقش بسته است

نيرويِ جاذبه اي ست در من

گوديِ مثلثي شكلِ شما

دندانه هايِ يك لابيرنتِ تازه است

پيراهنِ من به آويزِ شما گير كرده است!

 

                  ( آهان ؛ اصلا يادم نبود در اين شهر گلابي موجود نيست؛

                   لباس هايِ من به شكلِ يك گلابيِ تاريك اند روي آويزِ شما...

                   اكسيژنِ هوا

                   و يك ليوان آب

                   چقدر دوست تان دارم

                   درست به اندازه س يك گيلاس تنها بودم

                   چقدر دوست تان دارم!

 

                   ( مساحتِ اين جا برابراست با آن خواب

                    سه گوش است اين جا

                    مثلِ قلبِ شما

                    تا خورده اما آهار دار

                    اين گوشه اش اما هيچوقت چروك نخواهد شد.)

 

علامتي ست كه از ابتدايِ اين شهر شروع شده است

در خيابان هاي اين شهر سرگيجه رفته است

حالا ديگر تا انحنايِ حنجره ام بالا كشيده است.

 

اين جا همان عرضِ جغرافيايي موعود است؟

 

آخر ين چيزي كه به اين شهر پس داده ام

نيمرخ ام بود كه  بي شكل در باد مي رفت

پس كشيده ام اما ، قلب ام جلوتر از من رفته است

ارتفاعِ قلب ام را رويِ ديوارهايِ آن شهر كشيده اند

نيزه اي ست مماس

تقاطعِ اين دو خط آينده ي شماست

عكسِ ديگري ست از من.

 

شما خطِ تقارنِ من بوديد؟

 

            ( شما بي موقع پيدا شديد، رويِ خطِ قلبِ من وجود نداشتيد، مساحتِ من جامانده است در شهرِ شما اين مجهول ترين كنايه ي من است، خواهش مي كنم نامِ اين شهر را شما پيدا كنيد:

 

نامِ آن شهر اما سخت ترين كلمه اي بود كه تا به آن روز تويِ ذهنِ من جا گرفته بود!

 

حافظه ام روي پيچك هايِ آن شهر جامانده بود

نامِ آن شهر را هيچوقت نيافتند

حالا ديگر پيچك هاي خانه ات نسبتِ معكوسِ من است

پيراهنِّ من به آويزِ شما گير كرده است

با امشب هزارو يك شب است كه نخوابيده ام

فردا يك روز از تولدِ من گذشته است.

 

فردا گيلاسِ مضاعفي ست آن شهر

دو دايره ي مسلم است شكلِ خلاصه شده ي ما

و آخرين علامتِ اين خيابان

كوهي ست كه از نيمرخِ من به جا مانده است تا...

 

 

 

 

 

برگرفته از مجموعه ي " برايِ ادامه ي اين ماجرايِ پليسي قهوه اي دم كرده ام..."