1

بگو قمار بازِ ماهري هستم؟

بگو قمار بازِ ماهري هستم

وقتي تو برگي را پشتِ سَرَت پنهان مي كني

چطور كفاف مي دهد اين سينيِ پر از حلوا

برايِ مشتِ بسته اي كه قايمش مي كني .

قرارمان ميانِ انحنايِ دو بيدِ مجنون

كه نه گردبادي و نه دعايي ردخورش نيست .

2

من كاشته ام ش آنجا.

وقتي سايه ات فرار مي كرد

من با تير زدم اش .

3

دنيا كم آورده بود از اين عشق

ساعت ها بيقراري مي گرفتند

زمان مثلِ حبابي پرت مي شد.

طاقت بد وُ بيراه مي گويد

گداختگي پايِ ستوني منتظر است.

گل پوچ... گل پوچ... گل پوچ .... گل پوچ.