1
بيخود نيست كه قايمش كرده ام
فاصله ام هزار سالِ نوري ست
همين كه خواب نيستي وُ مي بيني من كورم
كافي ست.
تو حتا معلوم مي كني خوابِ گنگِ خدا را روي تاولي كه بر لبم زده است...
قفلِ كليدي در تو هست؟
سَر بُريدندش
اين عاشقانه را از اول سر بريدند !
2
من كه تكه تكه كرده بودمش و چيده بودمش برايِ شام/ از سرِ سفره ي من دزديدندش / ته مانده ي روز را كش رفتند وُ يكجا بلعيدند.
گفتي : حيف
تو سندِ قتلِ مني!
گفتم : دو رشته از مويش را به من سپرده است
اين زني كه خواب هايِ قاتلِ سند را مي بيند
همين كه تو خواب نيستي وُ مي بيني من كورم
بسم نيست؟
3
برايِ خودكشي زود نيست؟
در اين جنايت تو هم دخيل بوده اي؟
بگو اثرِ انگشتِ من كافي ست.
پيراهنِ من خوني ست.
و من كه از ترس پيراهني از سياه پوشيده ام
و تو كه آرام آرام مي گريزي اط شعرِ امشبِ من
خداحافظ!
اما امشب شعري مي گويم
شعري بلند كه مردمكش صاف بيفتد رويِ آب
خواهشِ من اين است كه اگر خوابم برد تو بنويسي ش...
برگرفته از مجموعه ي " براي ادامه ي اين ماجراي پليسي قهوه اي دم كرده ام "